#9 Życie lub śmierć.

Odwróciła się zbyt gwałtownie i straciła równowagę. Zacisnęła mocniej powieki, bo wiedziała co ją czeka… Poczuła dziwne uczucie w żołądku. Zaraz spadnie, roztrzaska się o ziemię…Umrze…

W tym jednym ułamku sekundy wyszukała wspomnienie, które miało towarzyszyć jej do końca. Było świeże, piękne i godne, aby być tym ostatnim. Jednak zanim w jej głowie rozbrzmiał głos Xaviera poczuła silny ból w obu łokciach. Szarpnięcie było tak silne, że kompletnie wyrwało ją z otumanienia.

Płomień ogniska rozświetlał ich kontury. Kevin i Xavier trzymali drobną Michael za przedramiona. Zobaczyła turkusowy wzrok, a obok jasno-błękitny. Ze strachu kurczowo wbiła paznokcie w ich muskularne ręce. Jej oczy zaszły łzami, roztrzęsiona czekała, aż ją wyciągną z tego piekła. Jednak oni się nie spieszyli…

- Ile? – spytał Xavier, nie spuszczając wzroku z dziewczyny. Doskonale zauważył w jej oczach paniczny strach.

- Jeszcze nie czas, Xavier, ostatnio wskazywała styczeń – odpowiedział.

Ona dalej nic nie rozumiała, tylko panicznie wbijała w nich paznokcie, chcąc się ratować. Byli panami jej losu. Mogli skazać ją na śmierć w każdej chwili.

- Dziś jest twój szczęśliwy dzień, Mała Mi – wyszeptał Xavier i obaj wciągnęli dziewczynę na urwisko.

Po całej zaistniałej sytuacji Remi wybuchnęła panicznym płaczem. Łzy pozostawiały czarne smugi tuszu na jej porcelanowej twarzy. Gdy Kevin chciał pomóc jej wstać, wystraszyła się śmiertelnie i odskoczyła wprost w ramiona Amy.

- Spokojnie Remi, wszystko jest dobrze, Xavier i Kevin Cię wyciągnęli, chwała Bogu – powiedziała cicho i również zaczęła płakać.

Michael nie potrafiła się opanować, wciąż drżała. Nie wiedziała, co miał znaczyć ten cholerny dialog, gdy wisiała nad przepaścią, zdana na ich łaskę.

- Chodź, Xavier zawiezie Cię do domu…- szepnęła Amy, pociągając lekko dziewczynę w stronę auta.

- Nie…- szepnęła Michael, z oczami pełnymi łez, jednak blond piękność nie dosłyszała tego.

Zanim się obejrzała już siedziała na przednim siedzeniu. Do auta wsiadł turkusowooki. Westchnął, widząc, w jakim stanie jest jego koleżanka. Doskonale wiedział, ze teraz śmiertelnie boi się jego osoby, po słowach, które wypowiedział. Nie miał innego wyjścia…

Przekręcił kluczyk i ruszyli w drogę. Przez chwilę ignorował szloch Revens, jednak po pewnym czasie zatrzymał auto.

Spojrzał na nią. Miała rozmazany makijaż, napuchnięte policzki, zdarty fioletowy lakier i skrzące się oczy, od łez. Mimo tego okropnego opisu, nadal miała to coś, swoje specyficzne piękno.

Wystraszyła się tego nagłego zatrzymania i już była gotowa szarpnąć za klamkę auta i uciec od tego strasznego człowieka, który w jej oczach gotowy był pozwolić jej spaść.

- Spokojnie Michael – powiedział kojącym tonem, na co zaczekała chwile z ucieczką. – Musisz się uspokoić, nie możesz wrócić taka do domu – stwierdził i w głębi ducha przyznała mu rację, jednak dalej milczała. – Chodź, pokażę Ci coś – dodał.

Zauważył w jej wzroku iskrę nieufności.

- Nic Ci nie zrobię, przysięgam, chcę Ci wyjaśnić kilka rzeczy. – Nie poznała jego głosu, w tym momencie był tak spokojny, melodyjny, że zdawało się, że jej to wyśpiewał.

- Dlaczego nie możesz wyjaśnić mi tu? – spytała, a jej głos drżał.

- Chcę Ci pokazać pewne miejsce, gdy chcę się uspokoić, wtedy idę właśnie tam – wyjaśnił.

Szli przez las, wąską ścieżką, w milczeniu. Michael co chwile potykała się o wystające korzenie. Usłyszała kpiący śmiech Xaviera.

- Jesteś najbardziej irytującym człowiekiem na świecie – warknęła.

- Ktoś tu przeszedł z fazy płaczu do fazy gniewu – skomentował, unosząc brwi.

- Jest noc, nic nie widzę i idę przez las z człowiekiem, który chciał pozwolić mi zginąć – prychnęła.

Zatrzymał ją pewnym ruchem dłoni, po czym ustawił przed sobą jak małą laleczkę tak, aby mogła widzieć jego oczy.

- Nigdy Revens nie pozwoliłbym Ci zginąć – wypowiedział bardzo dobitnie.

- Twoje słowa w tamtym czasie sugerują coś innego, Lockwood – warknęła, mrużąc oczy.

`- Właź – burknął, wskazując ręką miejsce.

Dopiero teraz zauważyła ogromną wieżę widokową. Była bardzo wysoka. Revens sprytnie wspięła się po stromych schodkach na najwyższy balkon. Dopiero teraz zrozumiała, o co chodziło Aniołowi Śmierci. Widok zapierał dech w piersiach. Ciemne niebo, usiane gwiazdami, a na środku królował jaśniejący księżyc, oświetlający ciemny las. Zauważyła dużo małych jeziorek i  rzekę, które iskrzyły w księżycowym blasku. Była wniebowzięta. Usiadła po turecku na drewnianej posadzce, przewiesiła ręce przez belkę i upijała się widokiem. Niedaleko niej, ale w bezpiecznej odległości przysiadł Xavier.

- Niesamowicie, nie?

- Tak – odpowiedziała Michael, zerkając na niego. Był jedną, wielką zagadką. Aspołeczny, który toleruje bliskość tylko jednej osoby – jej. Zastanawiała się o co chodzi w tej całej sprawie. Atak, walka, upadek…Wszystko było zagadką.

- Wierzysz w magię Michael? – spytał, a owe pytanie kompletnie ją zaskoczyło.

- Słucham?

- Czy wierzysz w magie, Michael? – Uwielbiała sposób w jaki wypowiadał jej imię.

- Nie – odpowiedziała sucho. – Możesz nie owijać w bawełnę tylko wyjaśnić mi to wszystko? Te wszystkie tajemnice?

- Nie, jeśli nie wierzysz w magię – zaśmiał się.

- Jesteś niemożliwy, Xavier Lockwood – burknęła, kręcąc głową na znak dezaprobaty.

- Niedługo staniesz przed czymś, na co być może nie będziesz gotowa – szepnął, a gdy zwróciła oczy w jego stronę, patrzał głęboko przed siebie.

- Jeśli mi powiesz co to takiego – będę – odparła, dumnie podnosząc głowę.

- Wierzysz w magię Michael? – Pytanie powtórzyło się.

- Nigdy nie miałam z nią do czynienia – odpowiedziała nieco inaczej.

- Niedługo będziesz.

- Jesteś śmieszny, powiedz mi prosto z mostu, o co chodzi – pisnęła zrezygnowana.

- Wierzysz w siły nadprzyrodzone, anioły, miałaś kiedyś jakieś dziwne sytuacje w życiu, coś nienormalnego? Nic się nie działo? – Te pytania powoli zaczęły się dla niej robić straszne.

- Nie, moje życie jest ekstremalnie normalne, ja też jestem ekstremalnie normalna – wyjaśniła, patrząc mu prosto w oczy.

- Błąd Mała Mi, nie jesteś zwykłą szesnastolatką – mruknął.

- To kim jestem?

- Nie mogę Ci powiedzieć wszystkiego, ale niedługo sama się dowiesz, obiecuję Ci. Póki co muszę dbać o Twoje bezpieczeństwo.

- nie musisz mnie pilnować jak dziecka! – zaperzyła się.

- Przekonałaś mnie, zwłaszcza dzisiejszą nierozwagą – powiedział głośnym sarkazmem.

-„ Ostatnio wskazywała styczeń”. Co to oznacza?

- Nie mogę powiedzieć.

- JEST COKOLWIEK CO MOŻESZ MI WYJAŚNIĆ?! – wydarła się.

- Owszem – powiedział spokojnie, przez co jeszcze bardziej się wzburzyła. – Zamknij oczy.

- Nie.

- Zamknij je do cholery! – warknął.

Wystraszyła się nieco, ale posłusznie zacisnęła powieki. Spodziewała się czegoś w rodzaju wywieszenia przez belkę w celu zastraszenia lub nagłego zawału, ale nie tego…

Usłyszała, że wstaje z miejsca i siada blisko niej. Czuła jego oddech na swojej twarzy. Rozgrzane powietrze obijało się o jej policzki, poharatane czarnymi smugami.

- Wierzysz w anioła stróża, Michael? – szepnął melodyjnym głosem, a  po jej ciele przepłynął dreszcz.

- Gdyby nie on, chyba już bym nie żyła, prawda? – spytała szeptem.

- Słuszny wniosek – mruknął.

Pachniał drogą wodą kolońską. Wyczuła ten delikatny zapach, gdy zbliżył się do niej na kilka centymetrów. Uchyliła lekko powieki, aby zobaczyć turkusowe odbicia i nie zawiodła się. W świetle księżyca były jeszcze piękniejsze. Wpatrywały się w nią z wielką niewiadomą, poszukując w jej szmaragdowo-szarych przyzwolenia.

- Wierzysz w magię, Michael Revens? – spytał, a gdy wypowiadał te słowa wyczuła jak jego wargi lekko muskają jej.

- Zaraz się przekonam – powiedziała równie cicho, co on.

Obchodził się z nią jak z szklaną figurką. Każdy ruch był delikatny, wyważony, jakby nie chciał jej uszkodzić. Starał się być perfekcyjny, chociaż dla niej był w stu procentach. Musnął jej dolną wargę, delikatnie, jako ostrzeżenie, po czym wziął ją w swoje miękkie usta. Poczuła, ze świat wokół niej wiruje, zdawało się jej, że lata, unosi się w jakiejś magicznej przestrzeni, którą dla niej stworzył. Jego silna dłoń leciutko gładziła napuchnięty policzek. Czuła jak poprzez pocałunek wlewa w nią jakąś dziwną, monumentalną energię, która rozchodziła się po całym jej ciele. Gdy powoli odrywał się od niej, zdesperowana przysunęła się w jego stronę, chcąc więcej. Wiatr rozwiewał im włosy, gdy tonęli w gorącym pocałunku, a ręce błądziły, poznając ciało przeciwnej osoby. W końcu Xavier odsunął się lekko. Revens otworzyła oczy i lekko się zawstydziła.

- Mała Mi dobrze całuje, no proszę – zaśmiał się.

- Och, przymknij się! – zawtórowała mu śmiechem i potargała mu włosy.

- Wracamy? – zaproponował.

- Tak, mama mnie zabije za to spóźnienie. – Schowała twarz w dłonie. – Pewnie wyglądam jak zmora.

- Przesadzasz – odpowiedział.

- To zostaje między nami? – spytała, patrząc na niego.

- Są jeszcze gwiazdy, ale myślę, ze nikomu nie powiedzą – uśmiechnął się.

- Tak poza tym, masz piękny głos – przyznała.

- Chodźmy już, bo zaczynasz majaczyć – prychnął, okrywając ją swoją bluzą.

~*~

Nazajutrz w dobrym nastroju spędzała czas z Amy w parku. Sobotnie popołudnie rozkosznie częstowało ich ciepłym słońcem.

- Wczoraj myślałam, że zginiesz, całe szczęście, że chłopaki w porę Cię wyciągnęli – powiedziała Amy.

- Tak, miałam szczęście – odparła, karmiąc Avisa ciasteczkami.

- Xavier odwiózł Cię spokojnie do domu? – spytała blondynka, podkurczając nogi pod siebie, siedząc na ławeczce.

- Można tak powiedzieć – Michael uśmiechnęła się tajemniczo.

- Całowaliście się? – spytała.

- Co?! Co…eee…nieeee – zaprzeczała Revens.

- Nie oszukasz mnie – odparła, kłując koleżankę w boczki.

- Przestań, no dobra, pocałował mnie, wielkie halo – zaśmiała się. – Tylko błagam, nikomu nie mów – zapiszczała.

- Oczywiście – przytaknęła. – Od razu wiedziałam, że w końcu do tego dojdzie, tym razem chce być pierwszy…

- Co? – spytała zaciekawiona Remi.

- Oj, niepotrzebnie gadałam…

- Zaraz mi wszystko wyjaśnisz – mruknęła Revens i podbiegła do Kevina, który szedł nieopodal, ze słuchawkami w uszach.

- Cześć – powiedziała wesoło, podbiegając do brązowowłosego.

- O, to Ty – mruknął. – Cześć.

- Chciałam Ci podziękować za uratowanie życia, wczoraj – oznajmiła cicho.

- Nie zrobiłbym tego, gdybym wiedział, że zachowasz się tak głupio i dasz się nabrać na gry Xaviera – powiedział oschle.

- Słucham?

- Przejrzyj na oczy, Revens, zanim będzie za późno. – Ominął ją i odszedł.

 Witam, witam! :D Jeny, cieszę się, że napisałam ten rozdział, aniołki :D <3 Mam nadzieję, że się spodobał ^^

Przepraszam, że tak długo trzeba było czekać, ale szkoła ://

Chyba każdy zna tego potwora :)

Dużo dialogów, ale mam nadzieję, że są ciekawe :)

Wreszcie scena romantyczna xD Zagadki, zagadki, ale niedługo to wszystko się rozwikła :)

Liczę na bogate komentarze <3 :D Kocham i pozdrawiam. A.M.Black