#8 Festyn, urwisko i głos Anioła.

Rano czekała ją zaskakująca wiadomość. Wraz z powiadomieniami przyszedł jej sms na komórkę od Amy.

Kochana, dzisiaj urządzamy ognisko na urwisku J Musisz być <3 Będą sami znajomi.

Z uśmiechem na twarzy wychodziła z domu, aby udać się do szkoły.Piątek…Bardzo lubiła ten dzień. Jednak radość z jej twarzy nagle znikła, a na jej miejsce wszedł widok Kevina. Stał na drugim końcu ulicy, machając do niej ręką. Odmachała i z odwagą podeszła w jego stronę. Doskonale wiedziała, że siła, jaką posiadał mogłaby ją zabić. Była przecież niziutka, chudziutka, ale mimo to zadziorna i zaczepiarska.

- Cześć Kevin – zaczęła pierwsza, wymuszając uśmiech.

- Hej Remi – odpowiedział mniej entuzjastycznie.

- Chciałeś o czymś porozmawiać…- przypomniała, gdy szli.

- Oczywiście, już mówię o co chodzi…

W tym momencie Xavier ominął ich bez słowa, posyłając Remi tajemnicze spojrzenie, jakby chciał jej przekazać jakąś ważną wiadomość.

- Dziwny jest. – Michael nie odpowiedziała na ten komentarz Kevina, jednak skwitowała to nieprzyjemnym spojrzeniem. – Chodzi o to, że pod koniec miesiąca będzie festyn i mój kuzyn przyjeżdża z kapelą, nie chciałabyś pójść ze mną? – Ostatnie słowa pytania, wymówił przyciszonym głosem.

- Jeśli będę mogła, to z przyjemnością – odpowiedziała, patrząc jak Xavier znika za rogiem uliczki, przez co jej ton mógłby się wydawać nieco rozmarzony, bądź nieobecny.

Przed oczami zatrzymał jej się obraz, w którym Kevin uderza Xaviera w zranione miejsce, przykryte bandażem. Mimowolnie odsunęła się od niego, czując zagrożenie. Pożegnali się w szatni i Michael trafiła w objęcia Amy.

- Dostałaś wiadomość? – spytała, gdy wchodziły do klasy na matematykę.

- Tak, mama się zgodziła, ale o 21.00 mam być w domu – oznajmiła, siadając na ławce.

- To cudownie! Będzie ognisko, pianki…- Michael nie słuchała dalej podnieconego głosu koleżanki, skupiła się na Xavierze. Ubrany w czarną bluzę z metalowym zespołem, wpatrywał się w nią przenikliwym wzrokiem, po czym spuścił go w ekran swojego telefonu.

Poczuła dzikie wibracje w swojej kieszeni. Ze zdziwieniem odczytała:

„Nie powinnaś tego widzieć tamtej nocy. Kevin nigdy nie zrobi Ci krzywdy, nie masz powodów do obaw.”

Zmarszczyła brwi i spojrzała na Anioła Śmierci. Dał jej znak spojrzeniem, aby nie gapiła się jak w malowane wrota.

Była zdziwiona, że ów człowiek, z którym nie była w przyjaznych relacjach, znał jej numer telefonu. Nic nie rozumiała z tego wszystkiego. Lockwood zostaje dotkliwie pobity na ringu, a teraz wstawia się za wrogiem. Zdecydowała, że nikomu nie ufa. Wszyscy mają przed nią jakieś chore tajemnice, sekrety…Miała po prostu dość.

- Remi, słuchasz mnie?! – spytała Amy.

- Oczywiście – skłamała i usiadła normalnie w ławce, bo zadzwonił dzwonek.

~*~

Dzień w szkole minął w miarę szybko. Czekała w domu, aż Amy odbierze ją i pojadą nad urwisko. Nigdy nie była w tym miejscu, toteż była bardzo ciekawa jak wygląda. Usłyszała trąbnięcie samochodu i z ciekawością wyjrzała za okno. Na podjeździe stał czerwony citroen c4. Zauważyła, że piękna blondynka wysiada i wchodzi na podwórko.

- Cześć Amy! – Michael zawołała entuzjastycznie, wychodząc z domu.

- Xavier nas podwiezie, wziął auto od ojca – wyjaśniła, łapiąc dziewczynę za rękę, po czym pociągnęła ją do auta.

- Cześć wszystkim – powiedziała Remi, wsiadając na tylne siedzenie.

Xavier prowadził, a obok niego siedział wesoły Joe, z tyłu, szerokim uśmiechem, powitała ją Elizabeth. Jechali piętnaście minut, gawędząc przyjemnie. Remi była w wyśmienitym humorze. Pod koniec wycieczki jechali pod górkę, a za oknem można było podziwiać piękny, sosnowy las. Zaparkowali na poboczu i wysiedli z auta. Revens zauważyła migoczący ogień i kilka osób siedzących przy nim, w tym Kevina. Już zrozumiała co oznaczało w tym momencie „urwisko”. Trawiasty plac nagle kończył się przepaścią, na dole rozciągał się piękny las, można było ujrzeć także małą rzeczkę, która przepływała niedaleko.

- Jak pięknie – powiedziała cicho do siebie, stojąc niedaleko skraju, podziwiając widoki.

- Uważaj Remi, nie spadnij – zawołał Kevin.

- Stoję dwa metry od krawędzi – oznajmiła.

Usiadła na wielkiej beli, obok Amy i Xaviera.

- Nocowanie integracyjne jest przesunięte na za tydzień – oznajmiła Elizabeth, gdy częstowała wszystkich piankami.

- Dlaczego? – spytał Joe.

- Taka wola jaśnie pani dyrektorki – wytłumaczyła czekoladowowłosa.

Nagle coś zaszeleściło za nimi. Remi przysunęła się bliżej Amy. Wszyscy zamilkli. Xavier i Kevin wstali, nasłuchując co to. W tym momencie zza drzew wybiegło kilka osób.

- Te wasze miny, jakbyście diabła mieli zobaczyć – skomentowała pewna dziewczyna.

- Wystraszyliście nas – zaśmiała się Amy i podeszła się przywitać.

Michael nie znała żadnej z tych osób toteż siedziała grzecznie na miejscu, oczekując wyjaśnienia sytuacji. Kątem oka zauważyła, że Xavier przysiadł się do niej, ostrożnie zwróciła wzrok ku niemu.

- Spokojnie, to moja siostra z kumplami, są w miarę normalni – skomentował jej spojrzenie.

- Mogłabym Cię poprosić o pomoc? – spytała, ukazując pianki w swojej dłoni. – Nigdy nie robiłam tego czegoś…

- No co Ty?! Nigdy pianek nie piekłaś? – zaśmiał się Lockwood.

- Tak, jestem piankowym niedorozwojem – wyjaśniła, śmiejąc się.

Przyniósł dwa kijki, jeden podał dziewczynie.

Gdy tłumaczył jej jak wszystko dokładnie robić, przysiadł się do nich Kevin.

- Xavier, twoja siostra coś od Ciebie chce – zakomunikował

- To nie jest trudne, dasz radę – powiedział do Michael oschłym tonem.

Dziewczyna z ciekawością obejrzała się za nim, tym samym dowiadując się, która osoba to siostra Lockwooda. Była ładna. Szczupła, brązowowłosa, z pięknym uśmiechem nie przypominała w żadnym stopniu Xaviera. Na oko mogła się zdawać starsza od chłopaka. Rozmawiali o czymś przejmująco.

- Spaliłaś – zaśmiał się Kevin.

- Um…Co?! – spytała zdezorientowana.

Wskazał na koniec jej patyka, na którym pianka zajęła się ogniem.

- Zjedz moją, ja jakoś straciłem ochotę. – Podarował jej smakołyk z uśmiechem.

Z chęcią przyjęła ten podarunek i od razu zakochała się w tym smaku. Słodycz rozpływała jej się w ustach.

- Ty i Xavier niezbyt za sobą przepadacie – oznajmiła, po czym wytarła usta.

- Ech, to nie tak…Po prostu…Ciężko to wytłumaczyć, ale…

- Spokojnie, nie chcesz to nie mów – przerwała z uśmiechem.

Amy wróciła na miejsce.

- Już jestem, nie przeszkadzam? – spytała, widząc nastrojową chwile.

- Nie – odpowiedziała Remi.

Xavier skończył rozmowę, jednak usiadł po drugiej stronie ogniska. Czarne, bujne włosy przykrył kapturem od bluzy, tego samego koloru. Remi mogła zauważyć migotanie ognia, w jego turkusowych oczach. Były magiczne.

- Bracie, czyń honory – powiedziała siostra Xaviera, podając mu gitarę.

- Zapomnij, nie będę grać – burknął.

- Xavier zagraj! – zawołała Elizabeth.

- Nie będę grać…

- Xavier chodź tutaj, zagraj nam, no proszę! – krzyknęła Amy.

- Dobra, ale się zamknij wreszcie – burknął.

Przyszedł z łaską i usiadł niedaleko nich, na ziemi. Nastroił gitarę i patrzył w nich męczeńskim wzrokiem.

- Co chcecie? – spytał.

- Może tamtą piosenkę co śpiewałeś na zakończeniu wakacji? – zaproponowała Amy.

- Mam jeszcze śpiewać?! Chyba oszalałyście – odmówił.

- Odważny Xavier boi się zaśpiewać piosenkę? – podpuściła go Revens.

- Nie, Mała, nie boję się – wytknął jej jezyk, po czym uśmiechnął się głupawo, widząc jej minę. Nienawidziła, gdy ktoś mówił do niej Mała.

Jednak złość zastąpiło zdziwienie. Gdy zaczął śpiewać myślała, że śpiewa Anioł. Nigdy by nie uwierzyła, gdyby ktoś jej powiedział, że tak aspołeczny człowiek skrywa tak wielki talent. Głos miał męski, aczkolwiek pięknie wchodził w wysokie tony. Piosenka była cudowna, jednak Remi nigdy jej nie słyszała.

Nie chcę marnować weekendu,

jeśli mnie nie kochasz, udawaj

jeszcze kilka godzin, a potem nadejdzie czas, by odejść.

Gdy mój pociąg odjeżdża wzdłuż wschodniego wybrzeża,

ciekaw jestem, jak się ogrzejesz.

Jest za późno na płacz, zbyt niepewnie, by ruszyć dalej.

To tylko kropla w oceanie,

Lecz zmieniła pogodę...

Modliłem się, że może i my skończymy razem.

To tak, jakby pragnąć deszczu, stojąc na pustyni.

Ale ja trzymam Cię najbliżej ze wszystkich,

ponieważ jesteś moim niebem…

Gdy skończył cisza zdawała się być dla niej karą. Tak bardzo chciała, aby nigdy nie kończył.

- Wow…Xavier Lockwood potrafi grać na czymś więcej niż na nerwach – skomentowała i posłała mu piękny uśmiech.

Nic nie odpowiedział, jedynie odłożył gitarę i poszedł porozmawiać z kolegą. Remi podeszła znów nad skraj urwiska, jednak znacznie bliżej niż wcześniej. Zapadł lekki zmrok, a na niebie można było zobaczyć pierwsze gwiazdy. Widok był naprawdę niesamowity. Objęła się rękami, bo nagle zerwał się zimny wiatr, który hulał jej pod koszulką, liżąc dreszczem plecy.

- Michael! – usłyszała głos Amy.

Odwróciła się zbyt gwałtownie i straciła równowagę. Zacisnęła mocniej powieki, bo wiedziała co ją czeka… Poczuła dziwne uczucie w żołądku. Zaraz spadnie, roztrzaska się o ziemię…Umrze…

Hej Aniołki! ;*

Przepraszam za taką obsuwę :C Miałam wstać o 8.00 rano, napisać rozdział na 12.00, ale wstałam o 13.30 :C Wybaczcie <3 Postaram się być punktualna na następny raz :< Rozdział mi chyba nie wyszedł :/ Taki jakiś :/ Jeśli o piosenkę, którą śpiewał Xavier to włącznie sb #1 na górze w odtwarzaczu :3 Liczę na komentarze :D

+ Można pisać na gg do mnie 51153924

KOCHAM WAS <3 :3